دوگانگی روی اعصاب است!

تاریخ در حال تکرارشدن نیست، تاریخ تکرار شده است: «رئیسجمهور برآمده از آرای مردم، سخنانی در عرصه فرهنگ و آزادی میگوید که مابازای بیرونی ندارد و چهبسا ١٨٠ درجه مقابل آن عمومیت دارد».
مثلا در افتتاحیه نمایشگاه مطبوعات، همین شنبه، دکتر روحانی گفته است: نشکنیم قلمها را، نبندیم دهانها را، بگذاریم در این جامعه آزادی باشد... ما چه کارهایم بگوییم فضای مجازی میخواهیم یا نه؟ ... اگر اصحاب رسانه امنیت نداشته باشند چگونه امنیت بیافرینند؟ ...
یک- این دوگانگی روی اعصاب جامعه فرهنگ و هنر است؛ ابتداییترین تأثیرش تشدید خودسانسوری است که محصول بدیهی آن جدایی اثر هنری از واقعیتها و در پی آن ریزش مخاطب است.
دو- در این سه سال بارهاوبارها این تضادها میان جامعه فرهنگ و هنر مرور شده است: حضور آموزش موسیقی از هنرستان تا مراکز آکادمیک برای دختران در رشتههای مختلف نوازندگی و محدودیتهای رویصحنهرفتن زنان نوازنده در اقصا نقاط ایران، نمایشندادن ساز در صداوسیما، تأکید دولت بر آزادی بیان و... . دامنهدارشدن این تضادها و تأکید بر آنها در نطقها بیش از آنکه شورآفرین باشد، افسردگی و ناامیدی به بار میآورد.
سه- انتظار بدیهی جامعه، حل این تضادهاست؛ دولت باید بتواند رأی اکثریت را به پشتوانه قانونگذاری مجلس در همه مبانی حاکمیت نهادینه کند، باید گفتوگویی داخلی میان نهادهای تصمیمساز شکل درگیرد و بنا بر آموزههای بینالمللی، امنیت ملی بازتعریف و از عرض خطوط قرمز کاسته شود تا اهل فرهنگ و هنر بتوانند ایرانی نوین و پیشرو را به منظر جهانی به تصویر گذارند. اینکه رئیسجمهور صدای جامعه فرهنگ و هنر باشد نیکوست، لازم است، اما بهحتم کافی نیست، باید این گلایه و نقدهای رئیس دولت به قانون، به رویه معمول کشور بدل شود.

هنرآنلاین

روزنامه شرق