غیبت سؤالبرانگیز خانه تجسمی

وقتی سهشنبه ١٢ آذر در همین ستون زیر تیتر «خانه هنرهای تجسمی کجاست؟» نوشتم: «خانه تئاتر، خانه سینما، خانه موسیقی داریم؛ اما خانه تجسمی کجاست؟ این فقدان چنان عیان است که حالاحالاها میتوان برای آن علامت سؤال و تعجب گذاشت...» برخی دوستان گلایه کردند «در آغاز استقرار دولت یازدهم، چه وقت این حرفهاست. تجسمی در سالهای سخت دولتهای نهم و دهم بدون کمکهای حداقلی دولت به توسعه دست یافته و چه نیازی به خانه تجسمی دارد؟».این روزها دو اتفاق بسیار مهم رخ داده که نشان میدهد نبود خانه تجسمی چه آسیبی به هنرمندان این عرصه زده است:
یک: با ابتکار تحسینبرانگیز سیدرضا صالحیامیری، مدیرعاملهای خانههای موسیقی، سینما و تئاتر بهعنوان هیئتمدیره صندوق اعتباری هنر منصوب شدهاند؛ اما خبری از نماینده هنرهای تجسمی نیست. کمترین کار این صندوق، امور بیمه هنرمندان است.
دو: در اتفاقی زیرساختیتر، وزیر فرهنگ ابتدای سال از تلاش دولت یازدهم برای تصویب طرح تشکیل سازمان نظام هنری در کمیسیون فرهنگی دولت خبر داد. او گفت: «دوست داریم مانند نهادهایی نظیر سازمان نظام پزشکی، نظام مهندسی و... سازمانی تحت عنوان «سازمان نظام هنری» داشته باشیم که به همین منظور طرحی در قالب پیشنویس از سوی سه خانه سینما، موسیقی و تئاتر نوشته شده که قرار بر این است این طرح در کمیسیون فرهنگی دولت به تصویب رسیده و بعد وارد سیکل قانونی اجرا شود». مشاهده میکنید خبری از نمایندگان هنرهای تجسمی نیست؛ چون فاقد یک تشکل سازمانیافته هستند.
سه: حال پرسش اینجاست که چرا انجمنهای نقاشان، مجسمهسازان، گرافیک و... . لب به شکواییه باز نمیکنند و برای پرشدن این خلأ، چارهاندیشی پیش نمیگیرند؟
چهار: وقتی دولت تأکید دارد کاهش تصدیگری بنای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است و باید تمام امور فرهنگی و هنری به اصناف واگذار شود؛ وقتی وزیر فرهنگ خبر میدهد: «در حوزه نمایشگاه کتاب، صنف ناشران و در بخشهای موسیقی، سینما و تئاتر، امور به اصنافی مانند خانه تئاتر، خانه سینما و خانه موسیقی واگذار شده و میشود». چرا مرکز هنرهای تجسمی ارشاد برای تأسیس خانه تجسمی به انجمنها مشورت نمیدهد و ضرورت استیفای حقوق هنرمندان را پیگیری نمیکند؟
پنج: این در حالی است که سالهاست خانم لیلی گلستان به نمایندگی از گروه هفتنگاه، خواهان تأسیس اتحادیه گالریداران هستند و با موانعی که پیش پای خود دیدهاند، به انجمن گالریداران هم راضی شدهاند؛ اما همچنان خبری نیست. به حتم اگر پشتیبانی پیشبرنده دولت یاریشان میکرد، اکنون یک نهاد به هنرهای تجسمی اضافه شده بود.
شش: دولتها در گذرند؛ میآیند و میروند. آن دولتی در ذهن جامعه هنری مانا و ماندگار است که برای نهادسازی در هنر و تقویت آن قدم بردارد و حتی هزینه دهد.

ایران آرت

روزنامه شرق