هنرمندانی که روحانی داشت هیلاری نداشت

یک: روزی که کمپین رابرت دنیرو، مریل استریپ، جورج کلونی، آنجلینا جولی، جنیفر لوپز، دیکاپریو، جانی دپ، برد پیت و... نتوانست جلوی ورود ترامپ به کاخ سفید را بگیرد، برخی مدعی شدند برند هنرمند، سرگرمیساز است و مردم در مسائل مهمی مانند انتخابات به آنها رجوع نمیکنند؛ اما این روزها در ایران، کسی نیست که نقش کمپین پرشور و هدایتگر هنرمندان در انتخاب آقای روحانی را منکر شود. یکی از تفاوتهای این دو کمپین آمریکایی و ایرانی در این بود که رابرت دنیرو میگفت: «دلم میخواهد با مشت توی صورت ترامپ بکوبم» و او را آشغال، سگ و خوک توصیف کرد ...، اما کمپین باادب ایران ترجیح داد براساس منطق، نتایج دو سوی انتخاب را برای مردم تشریح کند؛ علاوهبرآن یکیک سلبریتیهای ایرانی پای صندوقهای رأی رفتند، از انگشتان استامپیشدهشان عکس گرفتند و در صفحات مجازی و رسانهها انتشار دادند تا همذاتپنداری مخاطب را برانگیزند.

دو: ارزش کار هنرمندان ایران زمانی روشن میشود که بدانیم ممکن است چنین نقشآفرینیهایی عواقب بدی برایشان به وجود آورد؛ مثلا رسانهای که در پروندهسازی استاد است، ٢١ اردیبهشت نوشت: «بجاست؛ حراست صداوسیما در همکاری با هنرمندنمایان تجدیدنظر کند».
سه: دیگر کارکرد فوقالعاده حضور پررنگ هنرمندان پیرامون اندیشه و راهبرد دولت تدبیر و امید، این بود که رقیب را به تکاپو انداخت تا برای جبران این خلأ کاری کند؛ گویا مشاوران، گفتوگوی حجتالاسلام رئیسی با بازیگر نقش «شاعر برره» در فیلم تبلیغاتی ایشان را کافی ندیدند، از آقای امیر مقصودلو، معروف به تتلو دعوت شد تا در یک قاب با کاندیدای محترم بنشیند و توجه کمپین «کار و کرامت» به هنر و هنرمند یادآوری شود؛ اتفاقا این دیدار ثمرات بسیار داشت: دیدار با یک موزیسین زیرزمینی از سوی حجتالاسلام رئیسی که گفته کنسرت مسئله مردم نیست و در مقامی است که میتواند در یک شهر را روی موسیقی ببندد و دیدار با تتلو با آنهمه تتو که تلویزیون در پخش مسابقه فوتبال هم آنها را سانسور میکند... بهرسمیتشناختن تابوهایی است که سالهایسال زمان میبرد.
چهار: جامعه هنری از دولت نخست دکتر روحانی گلایههای بسیار داشت و دارد؛ فرهنگ در اولویتهای دولت یازدهم نبود و هنرمندان رشتههای مختلف حتی دچار چالشهای معیشتی شدند...، اما به هنگامه انتخابات، گویی مصالح ملی در میان باشد کمپین بزرگی از هنرمندان شکل گرفت تا دوباره آقای روحانی بر مسند ریاستجمهوری تکیه زند، اکنون اما باید روزگار دیگرتری در پیش باشد؛ هم از حیث انتخاب مدیرانی مورد وثوق جامعه هنری که ضمن توانمندسازی نهادهای هنری، امور هنر را به آنها واگذار کنند و هم به جهت تأمین زیرساختها، افزایش بودجه و تشویق بخشهای خصوصی بزرگ به مشارکت جدی برای توسعه هنر.

ایران آرت

روزنامه شرق