هنرمندان جهانی، مدیران محلی

يك: وزیر فرهنگی که رئیسجمهور شده باشد، برای اهل هنر خاطره است، خواه خیلی دور، اما هنوز طعمش به دهان مانده، راستش آنقدر به هنرمند تلخی رفته و میرود که آن روزگاران نوستالژیک شده است. در آن هشت سال همت دولتنشینان بر حفظ کرامت انسانی هنرمند بود و هنر نزد افکار عمومی مرتبتی والا یافت، اما در مقام دستیابی به توسعهای فراگیر و پایدار بهویژه تأمین زیرساختهای کلان یا قدرتیابی نهادهای صنفی، اتفاقی که باید شکل نگرفت؛ برخی بیپولی دولت و فشارهای افسارگسیخته گروههای فشار را دلایل عمده عدم حصول به این ضروریات میدانند و درعینحال یادآوری میکنند هنرمندان هم کاربلد صنفی نبودند، تمرین کار تشکیلاتی نداشتند و... گذشت و همه این سالهای بعد با وجود دستاوردهای جامعه فرهنگ و هنر و کمکهای کمجان دولت در این چهارساله اکنون بار دیگر کرامت هنرمند و بر صدرنشستن هنر شده است آمال و آرزو! یکی از بیکاری مداوم مینالد، آنیکی دغدغه بیمه دارد و دیگری ممنوعالفلان است!
دو: در چنین وانفسایی برایم غریب است دوستان گلایه میکنند چرا فرهنگ و هنر در مناظرههای نامزدهای ریاستجمهوری سهمی ندارد!
سه: با وجود توسعه فردی هنرمندانمان که حالا برخیشان در عرصههای مختلف آوازه جهانی دارند، بدنه مدیریت فرهنگ و هنر کشور رشدی نداشته است؛ این عدم توازن را در سایر بخشهای مملکت هم میتوان دید؛ یعنی نیروی انسانی بسیار جلوتر از سیستم مدیریتی است و پیداست در پرورش مدیرانی کارآزموده ناموفق بودهایم؛ ازاینروست که وقتی مدیران در جایی مثل مناظرات انتخاباتی زیر ذرهبین میروند معلوم میشود چرا با وجود نبوغ ایرانی در جهانسوم دستوپا میزنیم.
چهار: با همه اینها بدیهی است که اگر خرگوش نمیتوان بود، لاکپشتبودن را باید چسبید، ایستادن یا پسرفتن و فرورفتن، لجبازی با خود است، ازهمینروست كه هنرمندان یک ماه مانده به انتخابات اعلام حضور میکنند و یکبهیک شفاف رأی خود را اعلام میدارند که این خود نشانه جامعهشناختی دیگرتری است که بعدتر دربارهاش خواهم نوشت.

ایران آرت

روزنامه شرق